| нерухо́мий1 – прикметник | ||||
| (який не рухається; незворушний; нерухливий) | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | нерухо́мий | нерухо́ма | нерухо́ме | нерухо́мі |
| родовий | нерухо́мого | нерухо́мої | нерухо́мого | нерухо́мих |
| давальний | нерухо́мому | нерухо́мій | нерухо́мому | нерухо́мим |
| знахідний | нерухо́мий, нерухо́мого | нерухо́му | нерухо́ме | нерухо́мі, нерухо́мих |
| орудний | нерухо́мим | нерухо́мою | нерухо́мим | нерухо́мими |
| місцевий | на/у нерухо́мому, нерухо́мім | на/у нерухо́мій | на/у нерухо́мому, нерухо́мім | на/у нерухо́мих |