| доку́чити – дієслово доконаного виду | ||
| Інфінітив | доку́чити | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | доку́чмо | |
| 2 особа | доку́ч | доку́чте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | доку́чу | доку́чимо, доку́чим |
| 2 особа | доку́чиш | доку́чите |
| 3 особа | доку́чить | доку́чать |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | доку́чив | доку́чили |
| жін.р. | доку́чила | |
| сер.р. | доку́чило | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| Безособова форма | ||
| Дієприслівник | ||
| доку́чивши | ||