| дзюба́тий – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | дзюба́тий | дзюба́та | дзюба́те | дзюба́ті |
| родовий | дзюба́того | дзюба́тої | дзюба́того | дзюба́тих |
| давальний | дзюба́тому | дзюба́тій | дзюба́тому | дзюба́тим |
| знахідний | дзюба́тий, дзюба́того | дзюба́ту | дзюба́те | дзюба́ті, дзюба́тих |
| орудний | дзюба́тим | дзюба́тою | дзюба́тим | дзюба́тими |
| місцевий | на/у дзюба́тому, дзюба́тім | на/у дзюба́тій | на/у дзюба́тому, дзюба́тім | на/у дзюба́тих |
| [розм.] | ||||