>
| екстраполюва́ти – дієслово недоконаного і доконаного виду | ||
| Інфінітив | екстраполюва́ти | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | екстраполю́ймо | |
| 2 особа | екстраполю́й | екстраполю́йте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | екстраполюва́тиму | екстраполюва́тимемо, екстраполюва́тимем |
| 2 особа | екстраполюва́тимеш | екстраполюва́тимете |
| 3 особа | екстраполюва́тиме | екстраполюва́тимуть |
| ТЕПЕРІШНІЙ (МАЙБУТНІЙ) ЧАС | ||
| 1 особа | екстраполю́ю | екстраполю́ємо, екстраполю́єм |
| 2 особа | екстраполю́єш | екстраполю́єте |
| 3 особа | екстраполю́є | екстраполю́ють |
| Активний дієприкметник | ||
| Дієприслівник | ||
| екстраполю́ючи | ||
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол. р. | екстраполюва́в | екстраполюва́ли |
| жін. р. | екстраполюва́ла | |
| сер. р. | екстраполюва́ло | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| екстрапольо́ваний | ||
| Безособова форма | ||
| екстрапольо́вано | ||
| Дієприслівник | ||
| екстраполюва́вши | ||