| набути́ти – дієслово доконаного виду | ||
| Інфінітив | набути́ти | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | набуті́мо, набуті́м | |
| 2 особа | набути́ | набуті́ть |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | набучу́ | набутимо́, набути́м |
| 2 особа | набути́ш | набутите́ |
| 3 особа | набути́ть | набутя́ть |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | набути́в | набути́ли |
| жін.р. | набути́ла | |
| сер.р. | набути́ло | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| Безособова форма | ||
| Дієприслівник | ||
| набути́вши | ||