>
| епіфі́тний – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | епіфі́тний | епіфі́тна | епіфі́тне | епіфі́тні |
| родовий | епіфі́тного | епіфі́тної | епіфі́тного | епіфі́тних |
| давальний | епіфі́тному | епіфі́тній | епіфі́тному | епіфі́тним |
| знахідний | епіфі́тний | епіфі́тну | епіфі́тне | епіфі́тні |
| орудний | епіфі́тним | епіфі́тною | епіфі́тним | епіфі́тними |
| місцевий | на/в епіфі́тному, епіфі́тнім | на/в епіфі́тній | на/в епіфі́тному, епіфі́тнім | на/в епіфі́тних |