| лемехува́тий – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | лемехува́тий | лемехува́та | лемехува́те | лемехува́ті |
| родовий | лемехува́того | лемехува́тої | лемехува́того | лемехува́тих |
| давальний | лемехува́тому | лемехува́тій | лемехува́тому | лемехува́тим |
| знахідний | лемехува́тий | лемехува́ту | лемехува́те | лемехува́ті |
| орудний | лемехува́тим | лемехува́тою | лемехува́тим | лемехува́тими |
| місцевий | на/у лемехува́тому, лемехува́тім | на/у лемехува́тій | на/у лемехува́тому, лемехува́тім | на/у лемехува́тих |
| [розм.] | ||||