| шельмува́тий – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | шельмува́тий | шельмува́та | шельмува́те | шельмува́ті |
| родовий | шельмува́того | шельмува́тої | шельмува́того | шельмува́тих |
| давальний | шельмува́тому | шельмува́тій | шельмува́тому | шельмува́тим |
| знахідний | шельмува́того, шельмува́тий | шельмува́ту | шельмува́те | шельмува́тих, шельмува́ті |
| орудний | шельмува́тим | шельмува́тою | шельмува́тим | шельмува́тими |
| місцевий | на/у шельмува́тому, шельмува́тім | на/у шельмува́тій | на/у шельмува́тому, шельмува́тім | на/у шельмува́тих |
| [розм.] | ||||