| бергамо́тний1 – прикметник | ||||
| (від: бергамо”т – груша) | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | бергамо́тний | бергамо́тна | бергамо́тне | бергамо́тні |
| родовий | бергамо́тного | бергамо́тної | бергамо́тного | бергамо́тних |
| давальний | бергамо́тному | бергамо́тній | бергамо́тному | бергамо́тним |
| знахідний | бергамо́тний | бергамо́тну | бергамо́тне | бергамо́тні |
| орудний | бергамо́тним | бергамо́тною | бергамо́тним | бергамо́тними |
| місцевий | на/у бергамо́тному, бергамо́тнім | на/у бергамо́тній | на/у бергамо́тному, бергамо́тнім | на/у бергамо́тних |