| вихрува́тий1 – прикметник | ||||
| (вітряний) | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | вихрува́тий | вихрува́та | вихрува́те | вихрува́ті |
| родовий | вихрува́того | вихрува́тої | вихрува́того | вихрува́тих |
| давальний | вихрува́тому | вихрува́тій | вихрува́тому | вихрува́тим |
| знахідний | вихрува́тий, вихрува́того | вихрува́ту | вихрува́те | вихрува́ті, вихрува́тих |
| орудний | вихрува́тим | вихрува́тою | вихрува́тим | вихрува́тими |
| місцевий | на/у вихрува́тому, вихрува́тім | на/у вихрува́тій | на/у вихрува́тому, вихрува́тім | на/у вихрува́тих |
| [рідко] | ||||