| достеме́нний – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | достеме́нний | достеме́нна | достеме́нне | достеме́нні |
| родовий | достеме́нного | достеме́нної | достеме́нного | достеме́нних |
| давальний | достеме́нному | достеме́нній | достеме́нному | достеме́нним |
| знахідний | достеме́нний, достеме́нного | достеме́нну | достеме́нне | достеме́нні, достеме́нних |
| орудний | достеме́нним | достеме́нною | достеме́нним | достеме́нними |
| місцевий | на/у достеме́нному, достеме́ннім | на/у достеме́нній | на/у достеме́нному, достеме́ннім | на/у достеме́нних |
| [розм.] | ||||