| менуе́тний – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | менуе́тний | менуе́тна | менуе́тне | менуе́тні |
| родовий | менуе́тного | менуе́тної | менуе́тного | менуе́тних |
| давальний | менуе́тному | менуе́тній | менуе́тному | менуе́тним |
| знахідний | менуе́тний | менуе́тну | менуе́тне | менуе́тні |
| орудний | менуе́тним | менуе́тною | менуе́тним | менуе́тними |
| місцевий | на/у менуе́тному, менуе́тнім | на/у менуе́тній | на/у менуе́тному, менуе́тнім | на/у менуе́тних |