| наре́че́ний1 – дієприкметник | ||||
| (від: наректи”) | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | наре́че́ний | наре́че́на | наре́че́не | наре́че́ні |
| родовий | наре́че́ного | наре́че́ної | наре́че́ного | наре́че́них |
| давальний | наре́че́ному | наре́че́ній | наре́че́ному | наре́че́ним |
| знахідний | наре́че́ний, наре́че́ного | наре́че́ну | наре́че́не | наре́че́ні, наре́че́них |
| орудний | наре́че́ним | наре́че́ною | наре́че́ним | наре́че́ними |
| місцевий | на/у наре́че́ному, наре́че́нім | на/у наре́че́ній | на/у наре́че́ному, наре́че́нім | на/у наре́че́них |