| насторо́чити – дієслово доконаного виду | ||
| (настовбурчити; спрямувати ) | ||
| Інфінітив | насторо́чити | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | насторо́чмо | |
| 2 особа | насторо́ч | насторо́чте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | насторо́чу | насторо́чимо, насторо́чим |
| 2 особа | насторо́чиш | насторо́чите |
| 3 особа | насторо́чить | насторо́чать |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | насторо́чив | насторо́чили |
| жін.р. | насторо́чила | |
| сер.р. | насторо́чило | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| насторо́чений | ||
| Безособова форма | ||
| насторо́чено | ||
| Дієприслівник | ||
| насторо́чивши | ||