| німува́тий – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | німува́тий | німува́та | німува́те | німува́ті |
| родовий | німува́того | німува́тої | німува́того | німува́тих |
| давальний | німува́тому | німува́тій | німува́тому | німува́тим |
| знахідний | німува́тий, німува́того | німува́ту | німува́те | німува́ті, німува́тих |
| орудний | німува́тим | німува́тою | німува́тим | німува́тими |
| місцевий | на/у німува́тому, німува́тім | на/у німува́тій | на/у німува́тому, німува́тім | на/у німува́тих |