| ухи́бити1 – дієслово доконаного виду | ||
| (схибити) | ||
| Інфінітив | ухи́бити | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | ухи́бмо | |
| 2 особа | ухи́б | ухи́бте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | ухи́блю | ухи́бимо, ухи́бим |
| 2 особа | ухи́биш | ухи́бите |
| 3 особа | ухи́бить | ухи́блять |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | ухи́бив | ухи́били |
| жін.р. | ухи́била | |
| сер.р. | ухи́било | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| Безособова форма | ||
| Дієприслівник | ||
| ухи́бивши | ||