| лу́жити – дієслово недоконаного виду | ||
| Інфінітив | лу́жити | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | лу́жмо | |
| 2 особа | луж | лу́жте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | лу́житиму | лу́житимемо, лу́житимем |
| 2 особа | лу́житимеш | лу́житимете |
| 3 особа | лу́житиме | лу́житимуть |
| ТЕПЕРІШНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | лу́жу | лу́жимо, лу́жим |
| 2 особа | лу́жиш | лу́жите |
| 3 особа | лу́жить | лу́жать |
| Активний дієприкметник | ||
| Дієприслівник | ||
| лу́жачи | ||
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол. р. | лу́жив | лу́жили |
| жін. р. | лу́жила | |
| сер. р. | лу́жило | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| лу́жений | ||
| Безособова форма | ||
| лу́жено | ||
| Дієприслівник | ||
| лу́живши | ||