| мурува́тий – прикметник | ||||
| відмінок | однина | множина | ||
| чол. р. | жін. р. | сер. р. | ||
| називний | мурува́тий | мурува́та | мурува́те | мурува́ті |
| родовий | мурува́того | мурува́тої | мурува́того | мурува́тих |
| давальний | мурува́тому | мурува́тій | мурува́тому | мурува́тим |
| знахідний | мурува́тий, мурува́того | мурува́ту | мурува́те | мурува́ті, мурува́тих |
| орудний | мурува́тим | мурува́тою | мурува́тим | мурува́тими |
| місцевий | на/у мурува́тому, мурува́тім | на/у мурува́тій | на/у мурува́тому, мурува́тім | на/у мурува́тих |